+30 6977 256 487 info@ugrow.gr

Κι όμως, κάθε αλλαγή κρύβει ελευθερία.

Η αλλαγή μπορεί να είναι δυο κατευθύνσεων. Η αλλαγή που έρχεται συνειδητά, σκόπιμα από εμάς τους ίδιους και η αλλαγή που μας «επιβάλλεται» από κάποιο εξωτερικό ερέθισμα.

Είναι άλλο πράγμα να αλλάζει κανείς συνειδητά τη ζωή του ή κάποιους τομείς της ζωής του με επιλογή και άλλο να επιβάλλεται ένα εξωτερικό ερέθισμα που τον αναγκάζει να αλλάξει τη ζωή του.

Στην πρώτη περίπτωση, το άτομο έχει την αίσθηση της όμορφης πρόκλησης, ίσως έχει το φόβο του άγνωστου αλλά για κάποιον λόγο έχει επιλέξει να αλλάξει και αυτό έχει νόημα για τον ίδιο. Ακριβώς επειδή έχει νόημα για τον ίδιο, ανακαλύπτει τις δυνάμεις του, τους συμπαραστάτες του και ορμάει στην προσωπική του αλλαγή. Έχει χρόνο να σχεδιάσει και να επιλέξει τις ενέργειές του «οδηγώντας το όχημα» και οδεύοντας προς το όραμά του, προς εκεί που αισθάνεται ότι θα είναι καλύτερα.

Στη δεύτερη περίπτωση, που είναι και η περίπτωση που βιώνουμε αυτή την περίοδο, ένα εξωτερικό ερέθισμα απότομα (στην περίπτωση μας) προκαλεί αλλαγές στη ζωή μας. Μάλιστα ένα ερέθισμα που ακουμπάει στην πρώτη και βασική ανάγκη του ανθρώπου: την ανάγκη της επιβίωσης, την υγεία.  Εκεί κυριαρχεί το αίσθημα το φόβου, φόβος υπαρξιακός, φόβος βαθύς. Γιατί δεν έχει το άτομο επαρκή γνώση, γιατί εξαρτάται η ζωή του από εξωτερικούς παράγοντες. Γιατί τώρα παρά ποτέ δεν έχει τον έλεγχο. Δεν «οδηγάει το όχημά του».

Σε αυτή τη συνθήκη περιορισμένου ελέγχου και αναγκαστικών αλλαγών το άτομο βιώνει το χάος. Στην αρχή υπάρχει σοκ. Στη συνέχεια έρχεται η άρνηση που εκφράζεται ασυνείδητα με διάφορους τρόπους με κυνικό χιούμορ, με αντίσταση συμμόρφωσης ή με αίσθηση του άτρωτου. Στη συνέχεια έρχεται ο θυμός και η ανάγκη να δει τα πράγματα διαφορετικά. Δεν πιστεύει αυτό που συμβαίνει και προσπαθεί να το ερμηνεύσει διαφορετικά, κάπως που να μειώνει το σοκ και το θυμό. Ακολουθεί η φάση της ψυχικής πτώσης. Το άτομο συχνά χάνει τις δυνάμεις του και το κουράγιο του σε αυτή την φάση της αλλαγής. Ακριβώς όμως για να ξαναβρεί το κουράγιο του, αρχίζει να σκέπτεται τρόπους. Τρόπους να συλλάβει την πραγματικότητα με ψυχραιμία πια, να κατανοήσει και να επιλέξει –ναι, έρχεται ξανά η έννοια της επιλογής– πως θα υπάρξει σε αυτή την νέα πραγματικότητα, πως θέλει να την ερμηνεύει και να βρει τον τρόπο του που θα είναι σύμφωνος με τον εαυτό του. Δοκιμάζει και προχωράει. Έως ότου αποφασίσει και βρει τα πατήματά του που τον κάνουν να αισθάνεται πάλι καλά, πάλι λειτουργικός και πάλι σύμφωνος.

Έτσι φθάνει να βγει από αυτή την αλλαγή που του επιβλήθηκε, αλλαγμένος ο ίδιος. Με τα μαθήματά του. Με τις νέες του δεξιότητες αναδειγμένες. Με την αίσθηση της ελευθερίας ότι μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα με επιλογή. Κυρίως με την ελευθερία στο μυαλό του, στην κοσμοθεωρία του. Με την αποδοχή ότι πολλές φορές στη ζωή χάνουμε τον έλεγχο και αυτό είναι εντάξει. Με τη νέα δύναμη που γεννά η ιδέα  ότι δεν πειράζει αν δεν έχουμε τον έλεγχο των εξωτερικών συνθηκών, είναι πιο σημαντικό να έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας, του μυαλού μας και της ψυχής μας, ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα. Γιατί το ποιος θα είσαι αληθινά, εσωτερικά, μέσα στην αλλαγή αλλά και μετά από αυτήν δεν μπορεί να στο επιβάλλει κανείς.

Credits post/article:
Αγγελική Στύλα, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
Κωνσταντίνα Παντούλια, Life & Career Coach

Photo credits: cottonbro , Pexels