+30 6977 256 487 info@ugrow.gr

Μήπως ήρθε η ώρα να καταρρίψουμε τον μύθο;

Η κατάσταση είναι όπως είναι. Δεν αλλάζει. Είμαι περιορισμένη σπίτι όπως όλοι. Εκείνο που μπορώ να αλλάξω είναι το πως εγώ θέλω να τη διαχειριστώ. Πως μπορώ να είμαι δημιουργική και να συνεχίσω να περπατάω κοντά σε αυτά που αγαπώ.  Συνειδητοποίησα ότι έχω δυο καθαρές επιλογές. Μπορώ να μείνω αναβλητική και να αφήνω τα όνειρα μου να κοιμούνται μαζί μου και να παραμένουν όνειρα ή να γίνω αυστηρή με τον εαυτό μου, να μην παίζω το θύμα βρίσκοντας ψευδο δικαιολογίες μιας και είναι εύκολες δεδομένης της συνθήκης.

Σίγουρα, υπάρχουν στιγμές που η χαλάρωση και το να μην κάνω τίποτα  λειτουργεί ως αυτό φροντίδα και με ξεκουράζει και άλλες που απλά νιώθω ενοχές και γίνεται ”ενοχλητικό”. Στιγμές δηλαδή που αντιμετωπίζω την απραγία μου ως εμπόδιο που δεν θέλω και νομίζω ότι δεν μπορώ  να διαχειριστώ. 

Κατάλαβα λοιπόν σήμερα, ότι στην παρούσα κατάσταση, μπορεί να γίνει αυτό φροντίδα, η συνέπειά μου στην ώρα που θέλω να ξυπνήσω, που θέλω γιατί έχει ιδιαίτερο νόημα για μένα να μην μπουν τα όνειρα μου σε παύση. Αυτό θέλω και μπορώ να το πετύχω. Μια ιδέα είναι ότι αποδυναμώνω τη φωνούλα του ”ωχαδερφισμου” απαντώντας του,  ”έτσι θέλω”. Έτσι θέλω και θα σηκωθώ να φτιάξω καφέ, να βάλω τα ζεστά μου ρούχα και να ξεκινήσω τη δράση.  Και ξέρω πολύ καλά ποιες δράσεις χρειάζεται να κάνω. Ποιες δράσεις με κάνουν χαρούμενη και με γεμίζουν.  Και όταν δε ξέρω, μου φτάνει απλά να ξεκινάω να κάνω κάτι. Ειδικά όταν ξαναθυμάμαι ότι όλα όσα έχω  αναλάβει μπορούν να φωτίσουν το δρόμο προς το όραμα. Και αυτό είναι η αυτό-φροντίδα μου. 

Ακόμα και εκείνα τα νέα projects που νόμιζα ότι πρέπει να τα κάνω μπαίνοντας σ’ έναν άλλο ρόλο, πιο τυπικό σαν να είναι κάτι αναγκαστικό για εμένα, με ”κρύα ρούχα” γιατί είμαι υποχρεωμένη προς κάποιον / κάτι. Ακόμα κι αυτά, έχω την απόλυτη ελευθερία στο πως τα αντιμετωπίζω και πως τα εντάσσω στην πραγματικότητα που θέλω να βιώσω. Τι νόημα τους δίνω. Μπορώ να τα κάνω κομμάτι του οράματος μου. Και αυτά δικά μου είναι. Μπορώ να τα εξελίσσω πια, χωρίς το τεράστιο «βιβλίο κανόνων» μπροστά μου, που γράφει τα σωστά και τα λάθη της ζωής. Το «βιβλίο» που νόμιζα ότι πρέπει να συμβουλεύομαι πριν ξεκινήσω κάτι. Δεν υπάρχει τελικά βιβλίο με κανόνες που να ξεχωρίζει τα δημιουργικά από τα μη δημιουργικά, τα καλά από τα κακά, τα σημαντικά από τα ασήμαντα. Το βιβλίο είμαι εγώ και αυτό που μου υποδεικνύει το στομάχι μου, το είναι μου.

Το λεξικό εξηγεί ότι η ενοχή προέρχεται από την αρχαία λέξη ενέχω= κρατώ σταθερά – εμπλέκω. Οι ενοχές μου είναι σαν να με κρατούν σταθερά σε ακινησία, στις παγίδες του μυαλού μου οι οποίες δεν με βοηθάνε. Όμως, η αντίθετη λέξη είναι η αθωότητα και κάπως με ηρεμεί που μπορώ να λέω με αθωότητα ”έτσι θέλω” και όπως λένε με αθώα σιγουριά τα παιδιά ”δε με νοιάζει” αν ταιριάζουν τα χρώματα αυτά η όχι, θα τα βάλω μαζί.

Μπορώ με ενήλικη αθωότητα να προσφέρω όσα έχω, όπως είμαι τώρα, όχι χθες, όχι αύριο. Όχι σύμφωνα με τα πρέπει των (εσωτερικών και εξωτερικών) δασκάλων / ειδικών. Έτσι κι αλλιώς όταν πρόκειται για μια καινούρια ιδέα και ρωτώ τους ειδικούς , δίνουν έξι διαφορετικές αιτίες για τις οποίες δεν πιάνει αυτή η ιδέα. Ούτε ο Χενρι Φορτν, ιδρυτής της αυτοκινητοβιομηχανίας, δεν τους ρωτούσε, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Θα προχωρήσω με όση χαλάρωση και απραγία χρειάζομαι. Με όση δημιουργικότητα χρειάζομαι.  Με ότι επιβεβαιώνει την ενήλικη αθωότητα μου!

‘Ήδη έκανα μια καινοτόμα δοκιμή για το project μου και νιώθω περήφανη και συγκινημένη απαλλαγμένη από οποιαδήποτε ψευδο-ενοχή. Κινητοποίηση εκ των έσω!

 

Post/article credits 

Νάντια Παράσχου, Εμψυχώτρια Εικαστικών Δράσεων 

Κωνσταντίνα Παντούλια, Life & Career Coach

photo credits:
bongkarn thanyakij στο Pexels